Catalonië, Congost de Mont-rebei: hiken door een kloof

‘Als eerste moeten we een hangbrug over’, vertelt Raymond Koome, onze gids tijdens de blogtrip in Catalonië. ‘En die wiebelt wat en ik spring er graag op’, vervolgt hij. Op dat moment trek ik mijn wenkbrauwen op. De brug hangt vele tientallen meters boven het water en ik ben niet al te gek op hoogtes en al helemaal niet op wiebelende bruggen. Vastigheid onder mijn voeten is eigenlijk een vereiste. Maar deze Pinksterzaterdag moet ik meer angsten overwinnen. De brug is slechts het begin van een nog veel meer spannende ervaring. Ik ga hiken op een uitgehakt pad in een rotswand. Aan de ene kant een rotswand en aan de andere kant een gapende diepte van soms wel honderd meter. Op naar Congost de Mont-rebei.

De wiebelende, maar stevige brug die leidt naar het pad dat is uitgehakt in de rotswand

De wiebelende, maar stevige brug die leidt naar het pad dat is uitgehakt in de rotswand

Kinderen kunnen het ook
De auto parkeren we op de parkeerplaats bij het informatiepunt en lopen richting de zwarte, stalen brug. We volgen de blauwe route, een gedeelte van de GR 1, 3.5 kilometer heen en dezelfde route terug, op de heenweg overwinnen we een hoogte van 125 meter. Bij refigo Mas de Carlets zullen wij weer omkeren. Bij het informatiepunt kun je ook een folder krijgen en daarin staat te lezen: the narrow part of the trail cut from the rock must be taken very slowly and carefully. Persons who suffer from vertigo are advised to avoid this route. Vertigo betekent dus duizeligheid en het zou zonde zijn om vele meters naar beneden te vallen. Van duizeligheid heb ik gelukkig geen last, van een matige hoogtevrees wel. Maar kom op, praat ik mezelf moed in, Raymond gaat met zijn kinderen over dit pad en dan zou ik het toch ook moeten kunnen.

Eindeloze en indrukwekkende vergezichten zijn je deel

Eindeloze en indrukwekkende vergezichten zijn je deel

Zorgen voor niks?
De brug wiebelt, als de anderen me voorgaan en als ik Raymond erop zie springen zie ik de brug bewegen. Dat merk ik ook als ik mijn eerste stappen op de stalen brug zet, elke stap die ik zet, werkt door in de brug. Het voelt alsof iedere beweging die ik maak, overgaat in de brug en zo ook weer terugkeert in mijn benen. Langzaam en me vasthoudend – voor wat het waard is – loop ik voorzichtig naar de overkant. Een spannende ervaring voor me. Blij dat ik aan de overkant volg ik de rest, direct linksaf, een flinke stap omlaag en dan het pad onder de brug door volgen. We lopen via een pad door een bos, diep onder me zie ik wel de rivier, maar hé, hier is niks aan. Heb ik me dan toch voor niets zoveel zorgen gemaakt?

Het eerste stuk loopt door het bos en is minder spectaculair

Het eerste stuk loopt door het bos en is minder spectaculair

Neem voldoende water mee
De kloof, de Congost de Mont-rebei, is te danken aan de rivier La Noguera Ribagorcana, die het Montsec gebergte doorklieft en door de eeuwen heen een diepe kloof heeft gegraven, soms wel 500 meter diep. Het is de enige kloof in Catalonië waardoor geen weg loopt, of kabels. Het originele pad ligt trouwens veel lager, maar door de bouw van dammen is het waterpeil in de rivier gestegen en staat dat pad meestal onder water. In de jaren 80 van de vorige eeuw is het huidige pad uitgehakt in de rotswand. Door de kloof kan het erg warm zijn, zeker in de zomer en tijdens de heetste uren van de dag wordt het daarom ook afgeraden de route te wandelen. Genoeg water is in ieder geval aan te bevelen.

Het uitzicht is op iedere plek machtig

Het uitzicht is op iedere plek machtig

Staalkabel voor veiligheid
Langzaam klimmen we omhoog en het bos wordt dunner totdat we uiteindelijk naast de rotswand het pad gaan volgen. Anderhalve meter breed, soms breder, is het uitgehouwen pad dat veel mensen trekt. Ook kinderen, zo valt me op. Naast het pad is een staalkabel aangebracht zodat mensen die zich niet helemaal veilig voelen er zich aan kunnen vasthouden. Ik dus. Een tegenligger die me nadert ziet mijn blik en mijn hand die als gelast aan de staalkabel vastzit, ik wil voor haar aan de kant gaan, maar zij beseft direct dat ik liever de kabel niet loslaat en loopt soepel om me heen. Inwendig vervloek ik me, waarom laat ik die angsten mijn gevoel regeren? Spannend is het zeker, eng wordt het gelukkig niet voor me. Naarmate we de weg vervolgen neemt de zekerheid steeds iets toe. Wandelen en kijken, doe ik liever niet, maar even stoppen en zo van het overweldigende landschap te genieten lukt me, net als op de verschillende rustplaatsen die we onderweg tegenkomen.

De gemiddelde breedte van het pad, al is het soms een stuk smaller. Rechts zie je de staalkabel. Dit was voor ons de weg naar beneden

De gemiddelde breedte van het pad, al is het soms een stuk smaller. Rechts zie je de staalkabel, de foto is gemaakt op de terugweg

Eindelijk even rusten
Langzaam, maar gestaag vorderen we op het langzaam klimmende pad dat de gapende diepte steeds groter maakt. Het is ook het gebied waar we gieren kunnen zien, maar omdat de wind vandaag uit een heel andere hoek waait laten die het – op eentje na – afweten. Gelukkig overheerst de spanning niet te erg zodat ik ook volop kan genieten. Dit is by far de mooiste wandeling die ik ooit gemaakt heb, hoe nietig kan je je voelen in dit immense landschap. Uiteindelijk komt aan het uitgekakte pad een eind en maken we nog een fikse klim door het bos naar de berghut, waar je kunt overnachten en kunt eten en drinken. Als wij er zijn is er niemand en de hut oogt verlaten, de deur is op slot. Maar bij de picknicktafel kunnen we tot rust komen, wat drinken en eten.

Onderweg is wat meer ruimte gemaakt voor bankjes om te rusten en te genieten

Onderweg is wat meer ruimte gemaakt voor bankjes om te rusten en te genieten

Klimmers als mieren tegen de wand
Wat dan nog rest is dezelfde weg terug volgen. Is dat vervelend? Zeker niet. Je kijkt nu precies de andere kant uit waardoor er andere vergezichten opdoemen. Voordeel is wel dat het pad nu langzaam daalt en voor mij voelt dat beter, op sommige stukken laat ik de staalkabel voor wat die is en loop – inwendig trots – naar beneden. Halverwege spotten we aan de overkant enkele klimmers die als kleine mieren tegen de rotswand geplakt zitten. Tergend langzaam klimmen die omhoog of hangen stil aan de vele touwen. Met het blote oog zijn ze amper te zien. Als we weer bij het bos aankomen is het bijna weer voorbij, zelfs de brug neem ik nu met meer gemak, struinen langs een diepe kloof heeft dus zijn nut gehad. Als we weer bij de parkeerplaats staan kunnen we nog net een blikje fris scoren en terugblikken op een indrukwekkende dag.

Bloemen met op de achtergrond een stukje van de oude berghut

Bloemen met op de achtergrond een stukje van de oude berghut

Informatie
Parkeren kan bij het informatiecentrum bij La Masieta, daar is een folder te krijgen, ook in het Engels. Vanaf daar zijn verschillende routes te volgen. Door de beide hoge rotswanden kan de temperatuur flink oplopen en is het verstandig de wandeling niet te maken op het heetste moment van de dag. Voldoende drinkwater is zeker aan te bevelen, net als een pet en zonnebrand. Goede schoenen natuurlijk ook. Met een goede conditie is deze hike voor iedereen te doen en een echte aanrader. Het is in ieder geval de mooiste wandeling die ik ooit maakte.

Opmerking: Op uitnodiging van Catalunya tourisme en Hikingsite ben ik gaan wandelen in Catalonië, ik heb geen financiële compensatie voor dit artikel gekregen. Bovenstaande mening is mijn eerlijke en oprechte mening.

2 antwoorden
  1. David
    David zegt:

    Prachtige wandeling.
    Blijkbaar was deze Catalunya Experience een prachtige ervaring.
    Tot op heden was dit een redelijk onbekende regio voor mij. Blij dat ik via deze weg toch ietsje meer van de streek leer kennen.
    Zeker iets om te noteren. Ik kijk al uit naar de overige verslagjes van jullie trip.
    Groeten David.

    Beantwoorden
  2. Fred van Rooij
    Fred van Rooij zegt:

    Hallo David, ik zou zeggen: pak je rugzak in en reis eens naar Catalonië. Het is zeker de moeite waard. Mooie blog heb jij ook, ik ga je dus ook volgen. België moet ik zeker ook meer ontdekken.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.