Ueli Steck omgekomen bij val op de Nuptse

De Zwitser Ueli Steck is omgekomen tijdens het acclimatisatietocht op de berg Nuptse in Nepal. Hij was daar bezig met de voorbereidingen voor zijn nieuwste recordpoging, het beklimmen van de Mount Everest om daarna meteen de Lhotse te beklimmen. Steck stond bekend om zijn razendsnelle beklimmingen. Waar anderen dagen over deden, deed hij in uren. De bergsportwereld reageert geschokt op zijn dood.

Stacy Bare: van veteraan naar alcoholist naar klimmer en natuurbeschermer

Had I not started climbing, I would pretty confident I wouldn’t be here. Het zijn de eerste woorden van Stacy Bare, Irak-veteraan, in deze video. Het leven na Irak viel hem zwaar en drank was de uitvlucht. Zijn verhaal is er een die me boeit, me ontroert en inspireert. Er is altijd een leven na veel ellende. Dit soort verhalen zijn er veel, maar de doordat ik ook een militaire achtergrond heb, is dit juist extra speciaal. Hoe verknipt kan iemand uit een oorlog weer in het gewone leven terugkomen? Zij weg was lang, zwaar en klimmen zijn redding. Afijn, luister en kijk zelf maar. De natuur, de woeste omgeving die een helende werking kan hebben op een mens. Natuur is dus meer dan slechts ‘natuur’. Hij vond een doel in zijn leven bij de Sierra Club.

De Waard, Kleine Bonte Specht | onze nieuwe tent voor het basiskamp

Het is onmiskenbaar: we worden een dagje ouder, al willen we daar niets van weten. Maar als we de foto’s van de afgelopen jaren terugkijken, is er geen ontkennen aan. De koppen zijn oud geworden. Toch kampeerden we nog steeds in onze, inmiddels 12 jaar oude, Fjällräven Akka RS 3. Een trekkerstent die niet kapot te krijgen is, zo lijkt het. Die tent voldeed en voldoet eigenlijk nog steeds, al hadden we de laatste jaren een klein verlangen. Wat dat was? Recht opstaan in de tent. Daarom riepen we al jaren: we willen een andere tent. Maar een tent kopen met mijn lief, is niet makkelijk. Gelukkig werd ze een paar weken straalverliefd op de De Waard, Kleine Bonte Specht. Zelfs ik kan overeind staan, alleen langs de paal. Dat dan wel.

40 jaar Outside magazine

Het meest toonaangevende magazine op het gebied van outdoor, travel en fitness is – vind ik dan – het Amerikaanse Outside magazine. Dit jaar bestaat het blad 40 jaar, respectabel dus. Inmiddels is er een Nederlandse uitgave, maar hou het maar bij de Amerikaanse uitgave. Zonder dat blad was het verhaal van Into the wild nooit naar buiten gekomen: het was eerst een artikel in Outside, daarna een boek en later de beroemde film. Een ander boek van Jon Krakauer, Into thin air, verscheen ook eerst als artikel, later boek en inderdaad ook weer later als film. Het magazine is toonaangevend en durft ook stelling te nemen, tegen het natuurbeleid van Trump bijvoorbeeld. Maar in al die 40 jaar testte het blad ook veel producten, van auto’s tot tenten en nog veel meer. Welke allemaal? Dat kun in dit artikel lezen. Heel divers en je leest wat de redacteuren het beste vonden in de afgelopen jaren.

Pas op: het seizoen van de teek is begonnen

De zon laat zich weer goed zien, de temperatuur stijgt en de lente is onmiskenbaar begonnen. Voor veel mensen genoeg redenen om er maar weer eens op uit te gaan: de ontluikende natuur in. Groot gelijk natuurlijk, binnen achter de geraniums kan altijd nog. Maar met het stijgen van de temperatuur, komt ook het grote Hollandse gevaar om de hoek kijken. De teek. Nou ja gevaar… Maar de teek is wel iets om rekening mee te houden. Teken kunnen de ziekte van Lyme veroorzaken en dat is niet iets wat je wil. Ben dus verstandig en controleer je lichaam na een geweldige boswandeling goed.

Een spelletje met een zwarte specht

Even twijfelde ik aan mijn ogen. Ik meende een vogel te zien op de stam van een grote plataan. Maar toen ik even knipperde met mijn ogen, zag ik niets meer. Ik bleef staan en hield mijn ogen gericht op de plataan met zijn dikke stam. Mijn hersenen ratelden in hoog tempo. Rode muts zag ik, dus een specht? Zomaar, op 150 meter van huis, in een best drukke straat. Zou het echt?

Alleen op de wereld: Remi

Nadat ik mijn water heb gefilterd loop ik weer verder, rugzak om en nog een kleine kilometer lopen. Gisteren stond ik op een paalkampeerplaats waar al een andere kampeerder was. Hij had al een flink vuur gemaakt en dan is het heerlijk samen kletsen en ervaringen uitwisselen. Zeker met een flink vuur is het genieten als de zon onder is en de kou toeslaat. Maar nu duim ik dat ik alleen sta, echt alleen. Ik heb niks tegen andere mensen, maar helemaal alleen zijn is voor mij bijna ultiem. Remi zijn.

Water filteren gaat voor tortelduifjes

Ik voel hun ogen prikken in mijn rug. En ik? Ik voel me schuldig. In mezelf bied ik wel duizendmaal mijn excuses aan, maar de situatie is nu eenmaal zo. Het is vijf uur in de middag en ik ben minder dan een kilometer van mijn kampeerplaats af en heb dringend water nodig. Mijn flessen zijn leeg, ik moet water filteren voor het eten en het verdiende bakje koffie. Voor me ligt Zwartgoor, onder Breda en net boven de Belgische grens, mijn kamp is de paalkampeerplaats op de Strijbeekse Heide en Zwartgoor ligt daar tegen aan. De plek waar ik nu ben is de enige waar ik met goed fatsoen, en lage schoenen, water kan filteren. Dus ik doe wat ik moet doen en mompel sorry.