Die Loonse en Drunense duinen? Doen!

Nadat ik mijn auto parkeerde bij restaurant Bosch en Duin, viel de regen met behoorlijke bakken uit de hemel. Van alle droge weekenden, kozen wij het enige natte weekend van december om naar de Loonse en Drunense duinen te gaan. We twijfelden en keken elkaar aan. De conclusie? We zijn er nu toch dus laten we maar gaan ook. Het was een fijne, maar natte, hernieuwde kennismaking met het duingebied in Noord-Brabant. Ik kende het gebied vanuit mijn jeugd, en dat is best lang geleden. Vlak voor Kerstmis 2018 verbleven we twee dagen in dat gebied, we overnachten in hotel Guldenberg. Dat hotel valt onder de gemeente Helvoirt, maar ligt midden in het bosgebied. Prima plek dus en een prima hotel.

Veelzijdig gebied

De Drunense duinen dus, een plek waar mijn ouders ons wel eens mee naar toe namen. Aan wandelen had ik toen een broertje dood, nu is dat anders. Heel veel kan ik me er niet van herinneren, ja zand, dat wel en dat is er nog steeds genoeg. Het is een uitdagend gebied voor wandelaars en zeker voor mountainbikers. Routes en fietsers genoeg. Het gebied is veelzijdig: zand, bos en hei. In alle seizoenen dus prima. Het gebied heeft een zandvlakte van ongeveer 270 hectare. Dat zand maakt dat de temperatuurverschillen behoorlijk oplopen, soms tot wel 50 graden verschil. Zomers dan, daar hadden we in december geen last van. Door die hoge temperaturen komen er bijvoorbeeld levendbarende hagedissen voor. Niet gezien, maar dat spreekt voor zich.

Waanzinnig dat zand

De eerste route die we liepen, was de Bosch en Duinroute. Het grootste deel van de route liepen we door een dennenbos. Deze bomen houden goed het zand vast en groeien er best op, tot soms wel 30 meter hoog. Oké, ook sparren zijn er te bewonderen. Het voordeel van de bomen was dat we redelijk droog bleven. Verder kom je langs een heidegebied en waar je ook je hoofd naar toe wendt, prachtige doorkijkjes zijn overal. Maar we kwamen voor zand en kregen ook zand. In de route zit een heerlijk stuk dwars over het zandgebied. Zwaar lopen, maar heerlijk en zo waanzinnig mooi en bijzonder. Afgekoeld kwamen we weer bij de auto om te rijden naar een volgende plek.

Dwalen tussen de bomen

We vertrokken voor de tweede route ook weer bij een restaurant, de Rustende Jager om precies te zijn. De route die we hier volgden was de Kapucijnerbergroute. Neem dat berg niet serieus. Ook hier weer bos, een combinatie van dennen en loof. Heuveltjes zijn er wel, eeuwenlang door het zand opgeworpen. Ook deze route sleurt je heen en weer door de bomen. Hier ook weer opvallend veel mountainbikers, die overigens wel een eigen route hebben. Al blijft het oppassen. Ook de woestijn ontbrak niet, geweldig, on-Nederlands. Vogels moeten er in het hele gebied zijn, maar het druilerige weer hield die dus binnen. In totaal liepen we een kilometer of 8. Niet te veel, maar genoeg voor het natte weer.

Conclusie

Als ik nu terugkijk, heb ik genoten van de Loonse en Drunense duinen en snap niet dat ik dat gebied jarenlang heb genegeerd. Het is een gebied waar je urenlang kunt dwalen, al vermoed ik dat het zomers best druk zal zijn. Veel wandelaars kwamen wij niet tegen, maar die waren vermoedelijk aan het stadten in Den Bosch. Het was tenslotte bijna Kerstmis. Met mountainbikers was het wel druk en dat zal met mooi weer nog drukker zijn. Misschien heb jij daar al meer ervaringen mee. Maar samengevat: doen die Loonse en Drunense duinen. 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.