Alleen op de wereld: Remi

Nadat ik mijn water heb gefilterd loop ik weer verder, rugzak om en nog een kleine kilometer lopen. Gisteren stond ik op een paalkampeerplaats waar al een andere kampeerder was. Hij had al een flink vuur gemaakt en dan is het heerlijk samen kletsen en ervaringen uitwisselen. Zeker met een flink vuur is het genieten als de zon onder is en de kou toeslaat. Maar nu duim ik dat ik alleen sta, echt alleen. Ik heb niks tegen andere mensen, maar helemaal alleen zijn is voor mij bijna ultiem. Remi zijn.

Verdiende rust

Het geluk is aan mijn zijde. Als ik via een klein bospaadje bij de kampeerplaats aankom, is die nog helemaal leeg. Yes, en ik juich even. Voorbij de vuurplek zet ik mijn tentje neer en ik ga moe zitten op de boomstammen die er omheen liggen. Verdiende rust. Hopelijk blijf ik alleen, bedenk ik me als ik mijn avondmaaltijd bereid. Als het water opstaat, begin ik met het sprokkelen van hout. Ik ontbeer een bijl dus ben afhankelijk van wat er in het bos op de grond ligt. Maar er is redelijk wat te vinden, al houdt het niet over. Wat ik vind kieper ik bij het vuur. Eerst eten.

Een paard en twee honden

Als ik zit te eten stapt er ineens een boswachter de kampeerplaats op en schuift even aan. Elke dag controleert hij de plek op kampeerders. Gister stond er ook iemand, vertelt hij. ‘Mooie plek, hè’, zegt hij en ik kan het alleen maar beamen. We kletsen wat als ik mijn maaltijd eet. Als hij weg is en mijn pannetje leeg,  is het tijd voor vuur. Lastig, echt droog is het hout niet. Gelukkig heb ik een rol toiletpapier bij me en daarmee lukt het me vlammen te krijgen en snel daarna knappert het hout. De rook kringelt omhoog en ineens word ik verrast door een paard en twee honden. Op het paard een vrouw die de rook opmerkte en even poolshoogte kwam nemen. Niks aan de hand.

Heerlijk Remi

Maar daarna is het toch afgelopen. De duisternis valt snel in en niemand stoort me meer. Dit is zoals ik het wil. Me, myself and I. Het vuur brandt, ik maak koffie en geniet van de stilte om me heen. Verderop ligt België, ik sta nog net in Nederland. De duisternis als een veilige deken om me heen, soms het vage geluid van een auto. Ik stook het hout op, wat best snel gaat en daarna is het helemaal donker. Dan kruip ik mijn warme slaapzak in en geniet van een verdiende nachtrust. Precies zoals ik het wil.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.