Artikelen door Fred van Rooij

Wandelen naar een Pyramide

Voor piramides moet je naar Egypte, dat weet iedereen. De oudheid komt je daar vanzelf tegemoet. Maar ook in Nederland hebben we een piramide, ook dat weet iedereen. Denk ik. In Austerlitz. Veel schoolreisjes gaan er heen en hele kuddes mensen. Wat kan je er doen? Het ding beklimmen, er naar kijken en er is een speeltuin en restaurant. Dat is het wel zo’n beetje. Niet veel, maar je moet er eens geweest zijn. Toch? In ieder geval kan je in de buurt geweldig wandelen. En dat deden wij toen we een weekend doorbrachten op Landgoed De Horst op de Utrechtse Heuvelrug. We liepen de wandeling Marmontberg en ja, dan kom je langs de Pyramide van Austerlitz.

Landgoed De Horst: binnen en toch buiten

Toen we de deur openden met de sleutelpas, waren we verbaasd. Nu is het niet mijn gewoonte om een hotel op te hemelen, maar de kamer die we betrokken bij Landgoed De Horst, Driebergen, deed ons versteld staan. De andere wand, tegenover de deur, bestond volledig uit glas. Daardoor keken we over een grasveld, met bomen. Indrukwekkend, zoveel licht. Binnen was zo in perfecte harmonie met buiten. Met de kamer zelf was ook niets mis. Een prima bed, de kamer verder redelijk minimalistisch, achter het bed een muur met daarachter het natte gedeelte. Een kamer naar ons hart. Eb en Vloed, op Landgoed de Horst. En voor alle duidelijkheid: geen sponsoring, alles zelf betaald.

Struinen over de Fiets- en Wandelbeurs

Volgende week kan wandelend en fietsend Nederland zijn hart weer ophalen op de jaarlijkse Fiets- en Wandelbeurs in de Utrechtse Jaarbeurs. Vrijdag 2, zaterdag 3 en zondag 4 maart is de buitenmens niet buiten, maar gewoon binnen. Het land dat dit jaar centraal staat is Zwitserland. Zo is er een rand Tour of Switzerland, die door acht Jaarbeurshallen loopt en waarlangs je de vele gezichten van het alpenland beter leert kennen. De beurs vindt plaats in de hallen H2, H3 en H4 en kunnen vrij doorlopen naar de E-bike Xperience en Bike MOTION. Een kaartje Fiets en Wandelbeurs geeft ook toegang tot de andere twee events, en omgekeerd.

Kies je overnachtingsplek met zorg

Ooit stonden we op een natuurcamping midden in het Groene Hart en we hadden onze kleine tent opgezet op een rustig grasveldje. Tot dusver niets aan de hand. We hakten hout, stookten een vuurtje en namen wat te eten. Pas toen we in de slaapzakken kropen, dachten we van hmm. We lagen niet helemaal waterpas. Niet echt handig, maar we hebben het er maar mee gedaan die nacht. De volgende dag de tent toch maar een stuk verplaatst. De moraal? Let even op waar je je overnachtingsplek maakt.

Verrassingen in het kleine Harderbos

Een warm welkom in het Klimaatbos van Natuurmonumenten (niet dus), uitwerpselen van een vos (of meerdere vossen) en sporen van een bever. De korte wandelroute, iets meer dan 4 kilometer, door het Klimaatbos en Harderbos biedt veel. Veel bomen, veel modder en sporen van dieren. Zelfs een ree kruiste ons pad. Verder was het er rustig. Zo rustig dat we geen mens gezien hebben. Dat feit vinden wij geweldig. Een klein bos helemaal voor jezelf. Op wat lawaai van auto’s op de achtergrond na, ploeterden we door het bos. Soms letterlijk ploeteren, want modderig is het er. Goede schoenen of laarzen is na een natte periode wel een vereiste.

Rode wouwen dus…

We kwamen uit de grotten van Hotton en ineens staarden we verbluft naar de blauwe hemel. Wat we daar zagen deed ons stil staan, van verbazing en verrukking. En niet alleen ons: de hele club die uit de grotten kwam, keek vol verbazing. Boven het veld zwierden een flinke groep vogels, hun kreten kondigden hen aan. Ze vlogen rond, bekeken ons, misschien zoals wij hun bekeken.

Tyler Armstrong zoekt jonge medeklimmers

Wie kent hem nog: de jongen die als jongste de Mount Everest wilde bedwingen. Twaalf jaar was Tyler Armstrong toen. Het lukte hem niet om toestemming te krijgen, maar dat feit belette hem niet door te gaan met het bedwingen van hoge toppen. Zijn toplijst groeit en groeit. En nu doet zijn vader een oproep: hij zoekt meiden en jongens tussen 12 en 18 jaar die met Tyler een top willen bedwingen.

Een hoofdlampje als standaarduitrusting

Laatst las ik een artikel over de nut van het meenemen van een lampje op je zwerftochten. Een hoofdlampje dan, neemt weinig ruimte in en weegt niets. Het nut ervan? Stel dat je onverhoopt de weg kwijtraakt en de tijd voortschrijdt. De zon gaat onder en je moet in de duisternis je weg terugvinden. Dan lijkt me een lampje verdraaid nuttig. Om de kaart te lezen, maar ook om het te lopen pad te verlichten om valpartijen te voorkomen. Kortom, een stukje veiligheid. En geef toe, wat weegt een hoofdlampje?

De Oostvaardersplassen? Mwah…

Het duurde even, maar toen viel het kwartje als een atoombom. Wat we ons afvroegen? Waarom zijn we al heel lang niet meer bij de Oostvaardersplassen geweest? Opeens wisten we het weer. Er is geen ruk aan. Je mag er niet in, hooguit wat over de vlakte staren en dat is het wel. Staatsbosbeheer, net als Natuurmonumenten, is kampioen in het plaatsen van borden met verboden toegang. Loop maar eens met je hond naar het bezoekerscentrum. Ze schieten je nog net niet af. De Oostvaardersplassen worden met het leven bewaakt. Wel houdt Staatsbosbeheer safari’s in het gebied en rijden de boswachters af en aan. Maar het gewone volk, het gepeupel, de belastingbetaler, ja die moet op een flinke afstand blijven. Zonde van de tijd dus. Nou ja, wat foto’s gemaakt. Zwaluwnestje gezien en vanuit de kijkhut een vosje gezien. En op grote afstand paarden en herten. We onthouden het vosje en vergeten de rest.