Kies je overnachtingsplek met zorg

Ooit stonden we op een natuurcamping midden in het Groene Hart en we hadden onze kleine tent opgezet op een rustig grasveldje. Tot dusver niets aan de hand. We hakten hout, stookten een vuurtje en namen wat te eten. Pas toen we in de slaapzakken kropen, dachten we van hmm. We lagen niet helemaal waterpas. Niet echt handig, maar we hebben het er maar mee gedaan die nacht. De volgende dag de tent toch maar een stuk verplaatst. De moraal? Let even op waar je je overnachtingsplek maakt.

Verrassingen in het kleine Harderbos

Een warm welkom in het Klimaatbos van Natuurmonumenten (niet dus), uitwerpselen van een vos (of meerdere vossen) en sporen van een bever. De korte wandelroute, iets meer dan 4 kilometer, door het Klimaatbos en Harderbos biedt veel. Veel bomen, veel modder en sporen van dieren. Zelfs een ree kruiste ons pad. Verder was het er rustig. Zo rustig dat we geen mens gezien hebben. Dat feit vinden wij geweldig. Een klein bos helemaal voor jezelf. Op wat lawaai van auto’s op de achtergrond na, ploeterden we door het bos. Soms letterlijk ploeteren, want modderig is het er. Goede schoenen of laarzen is na een natte periode wel een vereiste.

Happy 2018 in the outside

Rode wouwen dus…

We kwamen uit de grotten van Hotton en ineens staarden we verbluft naar de blauwe hemel. Wat we daar zagen deed ons stil staan, van verbazing en verrukking. En niet alleen ons: de hele club die uit de grotten kwam, keek vol verbazing. Boven het veld zwierden een flinke groep vogels, hun kreten kondigden hen aan. Ze vlogen rond, bekeken ons, misschien zoals wij hun bekeken.

Tyler Armstrong zoekt jonge medeklimmers

Wie kent hem nog: de jongen die als jongste de Mount Everest wilde bedwingen. Twaalf jaar was Tyler Armstrong toen. Het lukte hem niet om toestemming te krijgen, maar dat feit belette hem niet door te gaan met het bedwingen van hoge toppen. Zijn toplijst groeit en groeit. En nu doet zijn vader een oproep: hij zoekt meiden en jongens tussen 12 en 18 jaar die met Tyler een top willen bedwingen.

Een hoofdlampje als standaarduitrusting

Laatst las ik een artikel over de nut van het meenemen van een lampje op je zwerftochten. Een hoofdlampje dan, neemt weinig ruimte in en weegt niets. Het nut ervan? Stel dat je onverhoopt de weg kwijtraakt en de tijd voortschrijdt. De zon gaat onder en je moet in de duisternis je weg terugvinden. Dan lijkt me een lampje verdraaid nuttig. Om de kaart te lezen, maar ook om het te lopen pad te verlichten om valpartijen te voorkomen. Kortom, een stukje veiligheid. En geef toe, wat weegt een hoofdlampje?

De Oostvaardersplassen? Mwah…

Het duurde even, maar toen viel het kwartje als een atoombom. Wat we ons afvroegen? Waarom zijn we al heel lang niet meer bij de Oostvaardersplassen geweest? Opeens wisten we het weer. Er is geen ruk aan. Je mag er niet in, hooguit wat over de vlakte staren en dat is het wel. Staatsbosbeheer, net als Natuurmonumenten, is kampioen in het plaatsen van borden met verboden toegang. Loop maar eens met je hond naar het bezoekerscentrum. Ze schieten je nog net niet af. De Oostvaardersplassen worden met het leven bewaakt. Wel houdt Staatsbosbeheer safari’s in het gebied en rijden de boswachters af en aan. Maar het gewone volk, het gepeupel, de belastingbetaler, ja die moet op een flinke afstand blijven. Zonde van de tijd dus. Nou ja, wat foto’s gemaakt. Zwaluwnestje gezien en vanuit de kijkhut een vosje gezien. En op grote afstand paarden en herten. We onthouden het vosje en vergeten de rest.

Twee weken Ardennen, hoe snel kan een vakantie voorbij zijn

Ergens is het een doodzonde: dat België ooit onafhankelijk is geworden. Daardoor zijn de Ardennen nu Belgisch, terwijl het best Hollands had mogen blijven. En dat Frans, ach alles went. Het is een gebied dat een paradijs is voor de buitenmens: bos, paden, riviertjes en heerlijke kuitenbijters. We vierden er twee weken vakantie in onze nieuwe tent, wel met gemengde gevoelens. Het weer had beter gemogen (ja ben Nederlander) en de camping… Hmm ik houd het op een kleine voldoende voor camping Tro Do Way in Bertogne, dichtbij Bastogne. Prima voor veel mensen, maar net niet ‘onze’ camping. Positief is wel dat onze De Waard Kleine Bonte Specht uitgebreid is getest op waterdichtheid. En in orde bevonden.